Anne-Leen, mama van Rani

De donkerte, het schurende en de veertjes die door Anne-Leen gecombineerd worden in deze affect house staan voor de manier waarop ze zich fragiel en angstig voelde in de aanloop naar een gesprek bij de controlearts, een gesprek met het oog op een verlenging van haar ziekteverlof. Wanneer de arts het gesprek met een betuttelende toon inzet met de vraag “is’t een beetje zwaar mevrouw, mama zijn?”, voelt Anne-Leen niet alleen woede borrelen, maar voelt ze zich ook verstikt. De arts heeft haar dossier niet goed doorgenomen en kent het verhaal van Rani niet. De toon die de arts hanteert schuurt in Anne-Leen haar hele zijn, het verstikt haar.

LEES ANNE-LEEN haar verhaal:

Ik heb euhm… vorig jaar in april ben ik terug op progressieve tewerkstelling beginnen werken. En in april moest ik voor de eerste keer naar de ziekenkas gaan, op controle. Dat was een gesprek met gewoon een ambulant medewerker dus dat was geen gesprek met een vaste arts. Je gaat daar naartoe, ik ging daar naartoe met een heel bang hartje, je bent heel onzeker, je moet daar precies verantwoording gaan afleggen waarom dat een rouwende persoon niet geschikt is of toch niet 100% geschikt is in de maatschappij.

Dus je gaat daar heel fragiel naartoe, je zit daar dan, ik moest ook wel lang wachten [want] je hebt dan dat die wachttijden heel lang oplopen. Dus mijn zenuwen waren al ‘through the roof’. En ik stap binnen bij die persoon en die zegt zo heel neerbuigend tegen mij:

“Aaah mevrouw Somers, ik zie: bevallingsrust tot 17 januari, já. En dan bent u progressief gaan werken [een systeem in België waar je geleidelijk aan het tewerkstellingspercentage verhoogt]. Is het een beetje zwaar mevrouw hé, mama zijn is een beetje moéilijk?”

En ik zat daar echt van: wtf wat is dit!? Dus ik zeg, “ja maar weet u dat mijn dochter overleden is?”, waarop ze verschiet en zegt “ah nee, dat staat niet in uw dossier.” Ik had zoiets van: ja sorry maar, dat is niet mijn verantwoordelijkheid. En dat staat wél in mijn dossier, want Rani stond ingeschreven in de ziekenkas, ik heb daar stickertjes van de mutualiteit van gekregen. Dus ze stond ingeschreven in mijn dossier. Als je mijn dossier hebt bekeken, dan weet je dat dat daarin staat.

En dan is die zichzelf heel erg beginnen excuseren van “Aaah sorry.” Daarom heb ik ook sorry sorry [op de doos] geschreven heb. Van “Ja sorry, ik heb dat echt niet gelezen dat staat niet in uw dossier en wij moeten daar maar op verder gaan.”

Waarop ik dacht: ja maar ik zit hier nu… jij bent verantwoordelijk voor de manier waarop je jouw mensen ziet. Ik moet u hier niet vergeven voor de manier waarop dat jij mij hebt aangepakt. Dat is op uw rekening. Je had ook aan mij kunnen vragen wat er aan de hand is, als je mijn dossier niet helemaal gezien had. Je moest niet zo beginnen tegen mij.

Dus dat is ook zo… ja… dat zwarte en die pluimpjes die staan voor dat onzekere, voor die angst… voordat ik naar de controle arts moet gaan. En op het moment dat je daar zit, voel je je ook heel klein, heel fragiel. Geel is de kleur van Rani, daarom dat ik gele pluimpjes genomen heb. Je gaat daar ook wel ergens naartoe met die onzekerheid daarrond, daarom dat ik dat er wel wou inzetten.

En die schuurspons staat de manier waarop die persoon tegen mij sprak. Zo heel neerbuigend daarom dat ik ook iets ruws op dat zwarte leg, want dat duwde echt op mijn onzekere, angstige gevoel. En dat spande daar ook wel een band rond, dat was zo… verstikkend, ja zo beklemmend.