Laura, mama van Ubbe

Een scheidingslijn deelt Laura’s doos in tweeën. De ene kant is versierd met veren, watten en zachtheid. Deze kant staat voor het warme, troostende, verzorgende gevoel van thuis zijn, waar “ik een mama ben”. De andere kant, die haar ervaring met het werk symboliseert, is opgevuld met crêpepapier dat een typisch knerpend geluid maakt wanneer je het samenknijpt, verwijzend naar de ongemakkelijkheid, het onbehagelijke, het onaangename van elke stap die ze zet. Daarbij zijn de zijwanden van dit deel van haar doos versierd met starende oogjes, omdat ze zich bekeken voelde bij elke stap die ze zette.

Gevangen tussen beide kanten die haar dagelijks leven uitmaken, plaatst Laura een ring van staalwol om de pijnlijkheid van de situatie op haar huid uit te drukken, de manier waarop je je gedwongen voelt om door deze pijnlijkheid heen te gaan, elke dag opnieuw. Dit gevoel ervaart ze voornamelijk wanneer er een controlearts voor haar deur staat om te controleren of ze wel legitiem thuis is.

De spons die de scheidslijn tussen beide levenssferen verlengt, wordt gebruikt om uit te drukken hoe de combinatie van elementen haar volledig opslorpen, uitwringen, hoe er bijna niets meer van haarzelf over blijft.

Lees Laura haar verhaal:

Dit is thuis [wijst naar de watten in de doos] en dat is het werk [wijst naar de blauwe kant], dat crèpepapier is wat ongemakkelijk, zo’n knerpend geluid bij elke stap dat je doet, dat is ongemakkelijk, onwennig.

Maar die eerste tijd na het verlies was ik eigenlijk nog verdoofd, wat zweverig. Het voelde zo onwerkelijk aan. In principe ging ik hier [langs de werkzijde] zitten met een dikke buik, dus voor mij voelt dat ook allemaal nog onwezenlijk. Ik heb mijn buik niet meer, en mijn kind niet meer. Alles voelde heel onwerkelijk aan. En thuis voel je je soms goed in die warmte en in dat zachte maar, maar je zit ook in dat zweverige. Soms leuke sferen, met de kinderen, wat eigenlijk ook heel tegenstrijdig aanvoelt. Maar tegelijk voel je je heel erg ongemakkelijk.

En dan heb je dus ook zo vaak het gevoel gevoel dat je gepushed wordt [legt nadruk; maakt push beweging] door iets heel erg ongemakkelijk, vandaar ook dat ringetje van staalwol met een gaatje erin tussen beide zijdes. Je het gevoel dat je echt geforceerd wordt door iets, waar je geen zin in hebt. Je hebt geen zin in die sociale contacten, je hebt geen zin om die deur open te doen en die controlearts te moeten beantwoorden op zijn vragen. En dat hij [die controlearts] dan wanneer hij weggaat, dat hij éindelijk over die drempel is zich omdraait en zegt “hoe is dat eigenlijk gebeurd…?”

Die spons staat voor dat uitwringen, dat constant gevoel dat al dat in u zit dat je uitgewrongen wordt, totdat er niets meer over blijft, totdat je leeg achterblijft. En dan kom je in de mallemolen van de maatschappij. En bij elke stap die je doet voel je je eigenlijk heel erg bekeken en ongemakkelijk.. dat zijn de oogjes, omdat je bij elke stap die je zet, je bekeken wordt van “hoe gaat het met haar en hoe is het met haar en kan ze haar job doen of kan ze dat niet?”

En evengoed word je eigenlijk ook terug vergeten, heb je gewoon het gevoel dat je nog bekeken wordt. Ik had zelfs het gevoel dat als ik in de winkel rondliep dat er op mijn voorhoofd stond ‘ik ben een kind verloren’. Terwijl er daar in die winkel niemand is die dat weet. Maar jij voelt je wel zo. En eigenlijk, het enige waar je naartoe wilt is dat sterretje [wijst naar het sterretje dat voor Ubbe staat], waar dat je bij wil zijn. Je hebt eigenlijk het gevoel dat je niet kan kiezen, het is iets waar je élke dag opnieuw door moet [door de stalen ring]. Heel het proces, niet één keer, maar élke dag opnieuw.