Ilse, mama van Juul en Leon

In het midden van haar doosje hangt Ilse een klein kruisje met ogen, waarmee ze zichzelf wil voorstellen, verstrikt in de draden van een spinnenweb. Ze verbeeldt hiermee het gevoel verloren te zijn, gevangen in de administratieve last die ze moest dragen nadat ze een dik half jaar na het verlies van Juul en Leon opniéuw door een vroeg verlies moest gaan, opniéuw door een kluwen aan administratie. Ze beschrijft hoe “ze er niet uit raakte, hoe de dingen zich bleven opstapelen, week na week. Je bent al op je diepste punt en dan blijven ze je nog dieper in dat doolhof duwen”.

Aan de zijkanten van haar kartonnen doos kleeft Ilse bewust papier met opvallende patronen, die recht op je afkomen, om het gevoel van het doolhof nog sterker op te roepen. De toevoeging van sponzen versterkt dit effect verder: niet alleen zuigt een overweldigend patroon haar dieper in het doolhof, tegelijk fungeren de sponzen als een trampoline die haar steeds opnieuw terugkaatsen.

Al deze zintuigelijke indrukken verstrengelen zich tot een algehele ervaring van “machteloosheid”, zoals ze op een zijde van haar doos schrijft, en woede, gesymboliseerd door de “GRRRR” en de boze mond langs weerzijden.

LEES ILSE haar verhaal:

Ik ben met een doolhof bezig. Een doolhof met zo van die patroontjes die op u afkomen zo. Dat ge zo… Dat is mijn basis.. Ik ga het er helemaal rondom doen, met dan wat flappen zodat ik er af en toe uit raak… Ik weet het nog niet.

En is er een specifieke situatie die u in het doolhof duwt? Ik heb vooral eigenlijk gedacht aan het moment dat ik ja.. dat wij te weten kwamen dat de tweede zwangerschap was misgegaan [Ilse had een vroegverlies in september, een goed half jaar nadat Juul en Leon stilgeboren werden], dat was in september. Dus ik was op 1 september in zwangerschapsbescherming geplaatst [Ilse werkt op een school en moet dus vroeg stoppen met werken bij een zwangerschap] en dan op 6 september is het misgegaan. Eind september kreeg ik mijn loon en dat was veel te weinig.

En dan kwam zo het hele ding op u af van “ah ja maar ja, gij zijt niet volledig vastbenoemd dus die uren dat gij niet opgenomen hebt [zijt ge niet uitbetaald]”. En dan is er op een week tijd zoveel gebeurd, en dat er, ik weet niet hoeveel, papierwerk in orde gebracht moest worden. En dat ik dan toch naar de mutualiteit moest gaan.

Ik weet nog als ik zwanger was van Juul en Leon, dan had ik ook het hele dossier doorgegeven aan de mutualiteit, gesprekken gehad, ik weet niet wat allemaal gedaan, om uiteindelijk te horen, “ja maar gij moet helemaal niet door de mutualiteit, want bij zwangerschapsbescherming wordt ge gewoon doorbetaald”.

Dus ik ging er toen in september eigenlijk gewoon vanuit, dat ik opnieuw doorbetaald zou worden. [Dus toen ze zeiden dat ik mijn uren niet opgenomen had] dacht ik “ja maar ik heb mijn opdracht niet mógen opnemen, want ik zat in zwangerschapsbescherming’. En dan zeiden ze ‘ja maar ja, die zwangerschapsbescherming is direct vervallen” [omdat Ilse een vroeg verlies had].

Dus uiteindelijk, die vijf uurtjes die ik niet vastbenoemd ben moesten dan via de mutualiteit geregeld worden. Maar goed, tegen dat ik dat wist ben je al een maand verder, ik heb dat pas gemerkt bij mijn loon van eind september. En tegen dat dat was uitgeklaard, tegen dat ge antwoord hebt van het werkstation, ja dan zijt ge terug twee weken verder en dan, ja ik heb dan direct contact opgenomen met de mutualiteit om dan te horen “ja ja maar ondertussen hebt ge dat allemaal te laat aangevraagd dus dat maakt dat ge voor elke dag 10% minder krijgt”.

(Iedereen reageert vol onbegrip door elkaar – ohnee, ohjee,…)

Dus dat is dan zo een week geweest dat het ene na het andere van papierwerk… Allez ge zijt dan, mentaal zat ik zodanig diep dat ik het vertrouwen in mezelf, in alles rondom mij kwijt was en dan moet ge zóveel papierwerk ineens in orde krijgen. Ik heb een tijd gedacht van foert [verrek], het maakt me niet uit dan is het maar minder. Maar goed, dat heeft allemaal financiële gevolgen en dat moet wel in orde zijn.

En elke keer dat ik vroeg “wie zijn verantwoordelijkheid is dat eigenlijk? Had iemand mij dat moeten zeggen of had ik dat zelf moeten weten?” Elke keer kreeg ik inderdaad het deksel op de neus van “ja, ge moet dat zelf weten”.

Dus eigenlijk, als je mentaal breekt dan moet ge dat zelf maar allemaal beginnen opzoeken en uitpluizen. En ja… daar maar vanuit gaan… ja… Dus dat was voor mij zo… dat was een week waar er gewoon geen einde aan kwam.. Dus ik heb ook zo spinnenwebben omdat ik zo, ja ik geraakte daar gewoon niet uit. En er kwamen altijd maar precies dingen en dingen bij. Dat stapelde precies echt zo op zo, op een week tijd… dat ge dan eigenlijk al zo diep zit en dat ge dan nog dieper gedrukt wordt door al die dingen die erbij komen.

Ge zijt eigenlijk zo afhankelijk van andere mensen en iedereen bedoelt het wel goed… maar da’s ja. Ge wordt van de ene naar de andere kant gestuurd en daar lijkt gewoon geen einde aan te komen.

En zijn het dan mensen zoals uw directrice zoals ge zegt die wel voor richtingaanwijzers in het doolhof zouden kunnen zorgen?

Ghoo [zucht], nee want zij zegt ook ik heb hier te weinig… Ge wordt elke keer gewoon doorverwezen naar dat werkstation, en dat is via mail…

En hoe voelt ge u dan als ge in dat doolhof zit?

Verloren? Gewoon heel ja… Claustrofobisch ofzo zou ik bijna durven zeggen. Ik zeg het, het is zo’n doolhof dat echt op u af komt zo. [Dat gevoel] komt nog het best overeen met dromen die ik heb, zo het gevoel dat alles misgaat en ge nergens controle over hebt.

Gelijk een speelbal van de omgeving?

Ja dat het zo.. [telkens je iets probeert] gebeurt er niets. Je moet iemand bellen en telkens je het nummer in drukt belt dat naar de verkeerde. Dat je echt alle controle verliest.. Alles gaat mis. Ik zoek er een woord voor…

Andere mama: Machteloosheid? Wanhoop zo wat?

Ja ik denk dat.. ja machteloosheid, maar dat is zo’n lang woord.. [om op haar doos te plakken]