Katrien, mama van Mare

Katrien kiest bewust voor een openstaand doosje, omdat ze met een open gevoel terug begon te werken, op haar eigen tempo. Langs weerskanten plaatst ze zachte veertjes, die de warmte en openheid van haar collega’s symboliseren.

Hoewel de doos openstaat speelt er zich binnenin een stormachtige tafereel af. In het midden tekent Katrien zichzelf, letterlijk en figuurlijk met de handen in het haar. Voor haar staat een tandenstoker, die haar prikt door de ongemakkelijke situaties waar ze soms mee geconfronteerd wordt. Naast haar in grote letters ‘WET’, verwijzend naar het tekortschietende wettelijke kader dat haar een gevoel van stress en angst bezorgen, als een zwart gordijn dat over haar heen valt [zoals ze aan de zijkant plakt], of als een stormachtige hete adem in haar nek [zoals op de bovenkant] die over haar valt als ze het deksel sluit.

LEES KaTrien haar verhaal:

Op zich heb ik wel een doosje gekozen dat mooi openstond, omdat ik met een heel openstaand gevoel terug ben beginnen werken. Ik heb het gevoel dat het echt wel op mijn tempo kon en dat ik er klaar voor was. Maar het is een doosje waarvan je de zijkanten wel gemakkelijk van kan induwen, dus het blijft wel kwetsbaar en het kan ingedeukt worden.

Er is één ding dat wel meer naar binnen is beginnen te gaan, toen mijn ziektedagen bleken op te zijn [Katrien werkt in het onderwijs, waar het systeem van ziektedagen complex is], ik heb dat zelf ook ontdekt. Want blijkbaar in het onderwijs wordt je niet vanzelf op de hoogte gehouden als uw ziektedagen op zijn, je moet dat zelf navragen bij ‘AGODI’, dat is uw agentschap van uw wetgeving en uw stelsel en uw ziektedagen..

En ik ben wel blij dat ik even het verstand had van dat na te vragen, van gewoon eens te informeren. En zij hebben mij dan laten weten van “u heeft nog 6 ziektedagen”, dus dan moest ik eigenlijk in september al beginnen met 70% [in plaats van de 50% progressie tewerkstelling waar ze van uitging].

 Dus ik voelde het toen wel warm worden en dat warme is voor mij dan hier dat oranje [op de bovenkant van het deksel]. Dat vuur, dat warme, dat stress krijgen. Toen ben ik gesprekken beginnen aanvragen met mijn personeelsdienst van “hoe komt dat nu ineens, heb ik dat zo verkeerd geïnterpreteerd dat stelsel? Ik dacht dat ik nog veel meer ziektedagen ging hebben”.

En toen ben ik de wetgeving ook zelf beginnen nalezen en is mijn frank gevallen van ja ik heb dat verkeerd geïnterpreteerd.

En wat is de verkeerde interpretatie? Er stond in die wetgeving dat per dag dat je volgens dat stelsel neemt, dat je een halve bezoldigde ziektedag kwijt bent. Dus ik dacht: als ik op 50% werk [Katrien bouwt progressief op, en werkt op dat moment op 50%] en dat ik dan dus 2,5 dag niet werk, dacht ik dat ik per dag een halve dag kwijt zou raken. Dus die 2,5 dag dat ik dan 1,25 dag zou kwijt zijn. Maar dagen dat je gaat werken wordt er ook een halve dag weggedaan. En doorheen de weekends ook. Dus op 7 dagen tijd, ben ik 3,5 dag kwijt geraakt. En zoals uw weekend, en ook in de vakantie [telt dat ook door]. Dus in de zomervakantie heb ik niet gewerkt want ik had verlof, maar dan was ik wel op twee zomermaanden, dus in totaal 60 dagen, 30  ziektedagen kwijt.

En dat voelt warm?

Rood, veel warmte, want wij zijn in september niet als volwaardig team kunnen opstarten, één collega is in juni op haar laatste werkdag op haar speed-pedelec gevallen en die was toch serieus gekneusd, hersenschudding. Dus ja, die collega was in september niet meer opgestart. Een andere collega was verhuisd en die had haar ontslag gegeven, ze hebben daar geen vervanging voor gevonden. Dus ik wist dat ik niet in een volwaardig team ging starten. En er wordt altijd wel gekeken van “los het maar op”.

En dat ik dan ineens onverwacht meer dagen moest gaan werken, ik wist niet: heb ik daar wel genoeg draagkracht voor? Dus daarom ook hier dat papier met die wolkjes en even stormwolkjes en zowat een zwart gordijn dat op mij begon te vallen en mij begon in te sluiten waardoor ik moeilijk adem kon krijgen. Dat is dat moment even [dat ze ontdekte dat haar ziektedagen op waren].

[… legt financiële redenen uit waarom ze niet langer progressief op ziektedagen wil werken]

Ja, voila. We hadden het wel kunnen dragen maar ik voelde toch wel even de hete wind, of de hete adem in mijn nek.

Ik heb er dan wel pluimpjes naast geplakt omdat ik mij daarnaast wel nog altijd gesteund en gedragen voelde door collega’s. Ik kon ook meteen nadat ik dat had ontdekt, naar een paar collega’s sturen. Die stuurden terug “het is niet oké wat er met u gebeurd is!!”, ik kreeg wel feedback van mijn collega’s: “ik ga mee met u naar de directeur!!”. Dus dat is wel zo dat ‘gedragen’. En hier in het hoekje heb ik dan een tandenstoker geplaatst dat af en toe zo wel eens kan prikken. Omdat ik in een sector met kansarm publiek sta, met gezinnen waarbij de mama een zesde keer zwanger is. En dat je denkt van “waarom jij wel?”, “je hebt het geld er niet voor, je zit hier met vier kinderen bij het CLB, met de meest problematieke situaties

Dus ik moet voor die prikjes zo wel wat oppassen in mijn sector, in mijn werk.

En de WET?

Ja, WET van wetgeving

Ahja oké, als ik het zo goed begrijp bij u dan is het zo niet zozeer uw werk op zich, maar het ruimere kader errond dat de situatie complexer maakt?

Ja

En een geluk dat die collegialiteit er nog is?

Ja, en ik heb nog geprobeerd aan mijn personeelsdienst te vragen: “kan ik nu toch niet met terugwerkende kracht die bezoldigde ziektedagen van juli en augustus opeisen? Want ik heb dan niet gewerkt, ik had verlof”. Maar dat was absoluut onmogelijk. Daarom die ‘WET’, daar was geen sprake van, daar zijn echt helemaal niet flexibel.