De rest van de wereld ging zo snel… zoals een voorbijrijdende trein, waar ik gewoon naar zat te kijken (…) Ik heb voor dit papier gekozen, omdat daar voor mij snelheid en beweging in zit (…) Ik zou het eigenlijk helemaal rond moeten maken, omdat die trein maar door blijft gaan, zo blijft verder razen.
– Farah
In haar affect house staat het bolletje klein in het midden symbool voor een zware steen. Het reflecterende papier met een ritmisch pulsend patroon aan de onderkant staan voor de trein van het leven, die maar blijft doorrazen. Farah ervaart vooral een afstand tussen die steen en de trein, de zwaarte die ze meedraagt na het verlies van Miracle en hoe dat haar verlamt om terug op die trein te springen. Na de workshop zal ze vertellen dat ze eigenlijk de hele ruimte had willen benutten om die afstand nóg duidelijker te maken.
Het moment dat ze terug begint te werken voelt als een opluchting, als het moment dat ze terug op die trein stapt. Al bemerkt ze ook dat ze de zware steen meeneemt op de trein, en die trein niet noodzakelijk rekening houdt met de zwaarte van haar wagon.
Luister naar Farah haar verhaal:
LEES FARAH haar verhaal:
[Tijdens de creatie vertelt Farah al iets over het beeld dat ze wil proberen weer te geven, samen met de andere mama’s helpen we haar zoeken]
Ik zit met een beeld, denk ik, in mijn hoofd, dat ik nog niet goed kan omzetten naar een tactiel iets.
Maar probeer bij het euh… het gevoel dat je hebt te blijven. Is dat iets dat duwt, dat op u drukt, of iets dat licht geeft of lucht geeft? Of is dat iets dat warmte geeft?
Zwaar. Ik denk, zwaar, ja. Misschien is zwaar wel het beste. Ik had eigenlijk vooral het gevoel dat de rest van de wereld zo snel ging, alsof dat zo een voorbij rijdende trein was die verder ging, waar ik gewoon naar zat te kijken. En als ik begon te werken had ik het gevoel van: oké, ik stap terug op die trein, maar die trein gaat nog altijd veel sneller dan ik.
Iets vluchtigs dan?
Ja, maar waar ik zelf niet op zat. Het was de rest, alles rondom mij, dat vluchtig was.
Dit bolletje in het midden is een steen of iets zwaar… niet van neerslachtig, maar zwaar, onbeweeglijk. Enkel kunnen kijken niet kúnnen deelnemen (…)
– Farah
Ik heb ook het gevoel dat ik misschien niet in een doos maar op de hele vloer had moeten werken, want ik vind dat de afstand tot de trein had eigenlijk nog groter mogen zijn.
Ik heb een situatie in gedachten voor dat ik ben beginnen werken. Het niet deel uitmaken van het leven. En daar ook de beweging toe niet kunnen zetten. Dus dat… dit (bolletje in het midden) is een steen of iets zwaar, niet van neerslachtig, maar zwaar, onbeweeglijk. Enkel gewoon kunnen kijken en niet kúnnen deelnemen.
En dat maakt ook dat ge zo graag terug wou beginnen met werken?
Ja… euhm ja.
En eens dat ge dan terug gestart zijt? Is die steen dan ook?
Dan zat die steen op de trein, maar de trein ging sneller dan die steen. Allez dus, ik kon die snelheid niet aan. Maar ik zat er wel tenminste al op. En dus wat ik nu zou willen proberen weer te geven is dat ik daar echt uit ben en geen deel van uitmaak (van de trein/het werk/het leven). En als ik ben beginnen werken zat ik daar wel mee op (op de trein).
De dag dat ik naar mijn werk reed, dat ging oké. En toen ik aankwam op de parking kwamen de tranen naar boven van: ow ik stap terug in mijn leven.
Het voelde echt als op een trein stappen? Met de zwaarte die dat ge mee had?
Ja, ja.
Andere mama: Maar het voelde dan wel ook positief aan?
Euhm, ja, maar dat was wel een grote stap, allez dat was niet van: jeeeeuj, ik kan hier terug deelnemen. Zo niet. Dat (gevoel dat ik had toen ik terug ging werken) kan ik mij echt herinneren want ik werd daar een beetje door overvallen.
Het was vooral dat moment dat ge aankwam op uw werk dat ge iets had van: oh, het gaat terug beginnen het leven, ik stap terug op die trein.
Ja, ja. En dat was ook niet verdrietig ofzo, dat was echt euhm… ja, een stap.
Want je zei daarnet ook dat je wel wat heftige opmerkingen hebt gekregen van: uw privé is uw privé en dat staat hier los van. (Farah kreeg een opmerking van een leidinggevende dat ze haar privé thuis moest laten).
Ja (gniffelt ongemakkelijk) , ja..
Hoe ga je daar dan mee om op uw trein? Was de trein acceptabel om uw steen mee te dragen?
(even stil) … ja, hoe langer hoe meer wel… ja dat was gewoon… de verantwoordelijke die ik toen had (en die een vervelende opmerking had gemaakt) was ook niet de bestuurder van die trein.
Eens ik terug begon te werken dan zat die steen op de trein, maar de trein ging sneller dan die steen. Ik kon die snelheid niet aan.
– Farah
Maar ik zat er wel tenminste al op.
Ik heb toch voor dit papier gekozen omdat daar voor mij wel snelheid en beweging in zit, maar ook zo de reflectie van de ruiten van een trein inzitten, waar dat ik niet echt naar binnen kan zien maar waar dat dus heel de wereld op zit.
Ik heb nu ook het gevoel dat ik misschien niet in een doos maar op de hele vloer had moeten werken. Want ik vind dat de afstand tussen die steen en de trein nu nog te klein is.
En ik wou dat, dat papier die de trein voorstelt, nog rond maken, omdat die trein maar door blijft gaan, zo blijft verder razen. Ik wou dat rond maken omdat dat zo blijft gaan. Het gevoel dat mijn afstand tot de trein eigenlijk nog groter had mogen zijn. Met ik als steen die daar nu op zit. En gewoon naar zit te kijken.
