Lisa, mama van Jessie

Chaos, donkerte, ruwte afgewisseld met stukken papier met bloemenpatroon vullen de doos van Lisa. Ze tonen de chaos, de donkerte, het zware op het moment dat Lisa – na het krijgen van een mail vol erkenning en begrip van een leidinggevende, gesymboliseerd door de bloemenpatronen – overmand wordt door emoties op het werk. Terwijl ze in tranen voor haar scherm zit, draaien haar leidinggevenden zich van haar weg en negeren de mogelijkheid om een gesprek met Lisa aan te knopen over haar verdriet, over Jessie.

Een schuurspons ligt uitgerokken tussen de chaos, tussen de stickers waarop ‘work’, ‘work’, ‘work’ staat. Lisa vertelt hoe het voelde alsof haar emoties vooral in dat net moesten blijven om het werk niet te verstoren.

Lees Lisa haar verhaal:

Ik ben eigenlijk een momentje aan het maken dat ik … Dat ik terug aan het werk ben en dat ik een mail krijg van een opdrachtgever. En die en die schrijft ‘wij hebben eigenlijk een jaar geleden een heel moeilijke bevalling gehad en we hebben in het oog van de naald gekeken van wat dat jij eigenlijk nu meemaakt, maar we zijn heel blij dat ons kindje het wel gehaald heeft en ik begrijp dat jij het nu echt heel moeilijk hebt.’ Eigenlijk was dat een heel mooi, een heel mooi mailtje.

Ik was eigenlijk heel.. ik was op de begrafenis van Jessie aan het zeggen dat ik terug wou gaan werken omdat ik zoiets had van ‘dit is onwezenlijk en dit ben ik niet, en ik wil gewoon werken en dit is er niet, ik wil dat niet .. ik wil dat niet.. zien denk ik’. Dus ik wilde eigenlijk ook heel snel terug gaan werken. Dus ik krijg dat mailtje, ik ben heel geëmotioneerd en ik begin eigenlijk te wenen. Die tranen die komen, dat loopt helemaal over mijn gezicht.

Ik had op dat moment twee bazen, de ene zat links van me, de andere rechts, we zaten allemaal op een rij. En ik ween. Terwijl ik die mail aan het lezen was, zijn zij een gesprek aan het voeren. Dus die zien ook, dat mijn tranen beginnen te stromen en dat ik echt pijn heb. En die draaien zich beiden naar hun scherm , dat gesprek tussen hen stopt en die draaien zich weg en er wordt niets gezegd. Maar helemaal niks. En dan .. ja.. ik ben niet gestopt met huilen.

Totaal onbegrip of niet gezien worden of echt genegeerd worden zelfs?

Ja.. ja.. ‘wat moeten we hier nu mee, laten we maar gewoon niets doen’. Ja.. ja.. En eigenlijk als je daar in retrospect naar terugkijkt, ik had toen al moeten stoppen met werken, dan had ik mijn burn-out waarschijnlijk wel bespaard.

Als ik zelf over Jessie begon dan voelde het bijna alsof ik een olifant in de ruimte zette en dat iedereen zoiets had van ‘oei, wat moeten we nu met die olifant?’ Laat die olifant toch gewoon zien, en laat ons erover praten..

Ik vond het vanuit het werk dus heel moeilijk dat er nooit naar gevraagd werd. Dat er nooit gevraagd werd ‘hoe gaat het nu met u?’ Dus nooit.. er werd nooit over gesproken. Over Jessie zelf werd nooit gesproken. En als ik erover begon.. dan voelde het bijna alsof ik een olifant in de ruimte zette en dat iedereen zoiets had van ‘aah oei, wat moeten we met die olifant nu’. Ja.. Laat die olifant toch gewoon zien en laat ons erover praten, maar nee..

En dat voelt zwart, donker?

Zwart. Ja.

En de bloemetjes (verwijst naar stukken papier met bloemenpatroon op)?

Die staan voor de prachtige mail dat ik gekregen heb. Ik had zo een prachtige mail gekregen en dat werd dan overschaduwd door die donkerte… Dat is eigenlijk het moment dat ze hadden kunnen vragen ‘oei, wat is er?’, en dat ik had kunnen zeggen ‘amai ik heb een hele mooie mail gekregen, dat heeft mij geraakt.’

Een mail van iemand die eigenlijk op dat moment erkent dat je het erg moeilijk hebt hé?

Ja dus de aanleiding van mijn doosje is dus eigenlijk die mooie mail. Euhm.. waar dat ik eigenlijk toch ook wel heel… als ik daar in retrospect op terugkijk dan ben ik eigenlijk ook wel heel fier op mijn dochter, dat zij geboren is. Euhm.. En ik vond dat heel mooi dat die opdrachtgever dat aanraakte in die mail en dat die dat ook gewoon durfde want euhm ja mijn directe omgeving durfde dat niet, die durfden daar eigenlijk helemaal niet over praten. Terwijl die opdrachtgever dat eigenlijk open legde in die mail van ‘ik denk aan u en ik vind dat moedig dat je terug komt werken’ … en euhm dat die mij erkende in het mama zijn én het verdriet en .. ja al die aspecten samen.

Ja en dan eigenlijk alle chaos en donkerte dat daar rond zit. Van dan de reactie van mijn bazen eigenlijk. Die gewoon ja.. focus op het werk. Daarom heb ik ook die ‘work-work-work’, work stickerkes opgeplakt. Werk-werk-werk en al de rest, emoties, niks. Emoties zitten gevangen in een netje. Die mogen nergens naartoe.

Ah da’s dan waar het netje voor staat?

Ja. Ja. Die moeten vooral daar blijven ook. Zeker niet getoond worden. Ja met al die emoties die alle kanten uitschieten omdat ik daar op dat moment heel erg geraakt wordt in mijn diepste verdriet en dat ik er echt geen erkenning voor krijg, dat wordt genegeerd.. En dat doet mij eigenlijk nog meer verdriet.

Die blauwe glitters waarmee je de J van Jessie, en dat hartje.. Zijn dat uw emoties die tussen de chaos zitten en overal wel tussenkomen?

Euhm nee. Dat is de donkerte op dat moment, maar ook de schoonheid van het feit dat ons Jessie er is.

Ahja oké. Die er ook mag zijn in al die chaos?

Ja, voor mij dan.

Maar niet voor de anderen?

Ja de anderen zien dat niet hé, die zien alleen work work work. En die zien misschien wat donkere glitters, maar die snappen het niet denk ik. Die hebben het niet door.

En dan die lintjes die had ik ook nog genomen, daar had ik bij geschreven ‘een verstik gevoel’, dat je zo eigenlijk ingehouden wordt, je voelt je zo een beetje gevangen’. Zo dat verstrengelde. En ook alleen hé.. Ik heb mij zo alleen gevoeld. Heel die tijd..