Heleen, mama van Annabel en Adele

In de doos van Heleen schieten zwarte, glitterende strepen als speren naar een hartje in de hoek. Ze symboliseren het spervuur van verwachtingen die op Heleen afgevuurd werden nadat ze beviel van Annabel en Adele. Heleen werkt op dat moment in de fotografie zaak van haar partner, en wordt “bestookt met banale vragen”, om aanpassingen te doen in huwelijksalbums. Er is weinig ruimte voor haar verdriet, ze voelt zich in de hoek geduwd, gedrongen, alsof ze geen kant op kan. Ze stopt haar verdriet dus symbolisch weg, onder een deksel, zoals een gesloten doos. Lange tijd houdt ze die doos gesloten. Het is pas de laatste maanden dat ze haar verdriet durft tonen. Tijdens de workshop van de affect house doet Heleen die symbolische doos open, en toont ze het verdriet dat al jaren verscholen ligt.

Op de bovenkant van de doos die Heleen maakt ligt een glinsterend parcours, de vrolijke, onbezonnen weg die ze aan het bewandelen was en die nu niet meer bereikbaar is, er nu niet meer is.

Rondom rond kleurt Heleen haar doos blauw, de kleur die haar tot rust brengt staat voor de plek – een school – waar ze nu met kinderen werkt, en waar ze terug rust en geluk kan vinden.

Maar toch blijft het zoeken. Ze schrijft: Zwart naar grauw, as naar blauw, hopend op zacht, het licht niet in mijn macht.

Lees Heleen haar verhaal:

Ik heb deze doos gekozen omdat er een deksel aan zit dat wel open kan, maar bij mij is het dicht. Het deksel is altijd dicht geweest, maar ik wil ‘m [nu] graag open zetten [hoewel Annabel en Adele al een tijd geleden geboren werden, voelt Heleen zich nu pas klaar om over haar verlies te praten].

Dus als je de doos open doet dan zie je mezelf in het hoekje, het hartje. En de zwarte glitter en de grijze glitter, dat is eigenlijk het gevoel dat ik had nadat ik bevallen ben, wanneer ik terug ging werken. Ik werd bestookt met problemen om… de bruidjes te pleasen om bruidsalbums te maken [Heleen werkt op dat moment mee in de fotografie zaak van haar partner]. Foto’s echt.. banaliteiten, echt.. “er zit een vlieg op mijn schouder, kan dat niet weggephotoshopt worden?” Vragen, bestoken, geen begrip voor mijn situatie. Dus ik voelde me nogal in het hoekje geduwd. Maar ik kon ook niet anders dan doen wat gevraagd werd want het is geld natuurlijk hé. En daarom heb ik het een zwarte kleur gegeven.

En glitter omdat het glitter was voor hen, maar voor u donker?

Glitter, de glitter van de bruiden, de trouw, het vrolijke. Ik heb ondertussen een hekel aan huwelijken.

En wat denk je dat het gevolg geweest zou zijn moest je het toch gezegd hebben?

Ik denk dat ze het hun niet zouden aantrekken. Dat ze zouden zeggen “ja maar we betalen daarvoor we moeten krijgen wat we betaald hebben.”

Dus onbegrip echt?

Ja.

En daarom dat je ook zegt van “ik voel me écht in de hoek geduwd” dat je geen kant op kan.

Ja… ja.. Maar het is eigenlijk een beetje dubbel want dat is ook de as van de kindjes… die heb ik wel meegenomen naar huis, want ik hou alles bij me.

Dit is dus binnenkant. En dit hier is de weg dat ik aan het afleggen was en wou bewandelen [verwijst naar het diamentenstrookje bovenaan de doos]. Een kleurrijke weg, met glitter, ook omdat ik gewoon glitter graag zie.

De weg die je aan het bewandelen was voor Annabel en Adele geboren zijn?

Ja.

En is die dan ook aan de bovenkant omdat die nu ongrijpbaar is?

Ja… ja… hij is er niet meer. Dit is mijn huidige werksituatie [verwijst naar de blauwe verf op de doos]. Ik werk nu met kindjes en dat maakt me wel vrolijk. Ik heb het ook een blauwe kleur gegeven omdat… het maakt me wel vrolijk. Het is ook een gevoel dat ik heb als ik naar de blauwe lucht kijk. Het leidt me in een positieve zin af. Dus het werk dat ik nu doe is niet echt een verwerking voor mijn eigen rouw, maar het geeft me wel een goed gevoel.

Want ik had hier eigenlijk nog iets aan de onderkant geplakt [wol], dat is het gevoel dat ik graag zou hebben, zacht. Maar het zit vanonder..

Ook ongrijpbaar momenteel?

Ja. En dan [schreef ik op de zijkanten] ook nog : Zwart naar grauw, as naar blauw, hopend op zacht, het licht niet in mijn macht.