Vicky, mama van Lee

Donkerte overheerst in de doos van Vicky. Ze geeft weer hoe ze zich voelde tijdens een gesprek, voor haar een confrontatie, met haar directie over het gegeven dat ze aan haar leerlingen over Lee verteld had. Iets wat volgens haar directie niet kon.

Vicky plaatst zichzelf in de hoek, in het nauw gedreven. Knalroze, haar kleurrijke zelf die ze vroeger was maar verloren is. De schuurspons in het midden en het donkere crêpepapier verwijzen naar de relatie met haar directie die vertroebeld geraakt is, en tot op de dag van vandaag – of tot op de dag van de praatgroep – niet hersteld is. Eens zo’n crêpepapier verfrommeld is, krijg je het nooit meer glad.

Langs de zijkant staren ogen haar aan, ze symboliseren het gevoel van bekeken, geëxposeerd te worden.

De blauwe veer langs de zijkant biedt hoop, als een teken van Lee, om te zeggen dat alles in orde komt. Als een lichtpuntje op momenten dat Vicky het extra moeilijk heeft.

Lees Vicky haar verhaal:

We hadden een gesprek gehad met de directie, twee vrouwen, ik had de dag ervoor een mailtje gekregen waarin stond “morgen moet je eens langskomen want we moeten iets bespreken.” Ik dacht meteen “oei wat is er nu, wat heb ik mis gedaan?” Dus ik had al een mailtje teruggestuurd “Over wat gaat het?” Dan kan ik het nog voorbereiden ofzo. Dan kreeg ik een mailtje terug waarin stond: “ja dat zullen we morgen wel bespreken, dat gaan we nu niet over de mail doen”. Dus ik dacht “oei, als het via de mail niet kan dan is het wel iets heel erg”. Dus moest ik voor mijn les eerst bij hen binnengaan, het was met hun tweeën, ik alleen en dan twee mensen voor mij. Dat vond ik al confronterend, zo van “wij staan hier sterker dan jij”.

Het ging er dan over dat ik in de klassen verteld heb dat ik sterrenmama ben en ze vonden dat niet oké. Want er was een leerling die daar moeite mee had. Maar ik had zoiets van, ik sta in een middelbare school ik geef aan 12 tot 17-jarigen les. Ik dacht ‘die hebben ook al wel van alles meegemaakt, dus die kunnen daar wel mee om’. En ik heb een redelijk open relatie met mijn leerlingen. En ik ben wie ik ben. Ik ben, zoals ik hier Vicky ben, ben ik ook in de klas, ik ga geen toneel spelen. En een mama had dan dus een mailtje naar de directie gestuurd dat haar zoon het daar moeilijk mee had en niet zo goed mee om kon gaan. Terwijl ik had gezegd als er vragen zijn kom gerust na de les tot bij mij. Dus ik dacht ook, die mama had naar mij een berichtje kunnen sturen, dan kon ik dat ook direct kaderen.

Maar ik had dus een filmpje gemaakt van mijzelf waarin ik mij voorstelde voor de leerlingen. En dat ik mama ben van Lee, dat zat er dus ook in. De directie heeft dat filmpje nooit gezien. Dus die weten niet wat ik daarin vertel. En dan begonnen ze al direct te oordelen, zonder dat ze het filmpje gezien hadden.

Dat was een heel aanvallend gesprek. Ik voelde mij daar echt, niet veilig zal ik zeggen. Echt bekeken. En ze zaten daar zo met hun twee. Het probleem was ook dat zij … iemand dat een kindje verloren heeft, zij vinden dat dan een taboe, daar mag niet over gesproken worden. En ze wisten zelf niet hoe ze daar mee om moesten gaan. Ik zei “sorry: kom eerst naar mij toe, en vraag me hoe het gaat? Hoe voel jij alles aan?” Of “kunnen we iets voor u doen?’” Maar dat is nooit gebeurd.

En één van mijn directies is … ik ben nog altijd thuis, en ik merk nog altijd dat als ik dan een mail stuur met mijn verlenging dat die niet goed weet van “wat moet ik sturen”. En dat die nog heel onhandig daar mee omgaat. Ook bijvoorbeeld de eerste keer, de dag dat Lee zijn verjaardag dan eigenlijk is, dan had ze een berichtje gestuurd: “oh feest”. En dan denk ik “ja nee dat is geen feest” wij herdenken Lee op onze manier, maar dat is geen feest.

Maar ze probeert op die dag wel?

Ja doordat ik dat gezegd heb, probeert ze wel ergens, maar het blijft heel onhandig. Dus het zou goed zijn dat werkgevers of mensen die ermee te maken hebben toch wel ergens iets van lezingen of workshops volgen om te leren hoe ze kunnen omgaan met ons. En ook gewoon, in het algemeen met mensen die iemand verliezen. Ze weten niet hoe ze daar mee om moeten gaan.. Ze bespreken dat dan niet met u, ze steken dat weg, want dan bestaat het niet.

Welk gevoel geeft dat u op zo’n moment?

Ik voel mij daar heel erg onbegrepen en echt onveilig eigenlijk in die situatie. Want ik moest dan bij hen komen, ik moest daarna nog vier uur gaan les geven. Ik heb daar zitten huilen, ik voelde mij daar heel slecht, heel boos en gefrustreerd over. En dan zeiden ze “ja kom maar even naar het toilet, jezelf even opfrissen, dan kan je les gaan geven”. Maar ik had in eerste instantie zoiets van “ik ga gewoon naar huis. Ik stap in de auto en ik vertrek”. Maar ik dacht tegelijk, “ja ik ga mijn leerlingen dat niet aan doen, dat die in de studie moeten”, dus ik dacht “kom…”, Ik heb dan ergens een klik gemaakt, ik ben dan op automatische piloot beginnen werken. Ik heb dan vier uur les gegeven, ik had dan om half drie in de namiddag gedaan. En dan ben ik thuisgekomen en toen ben ik helemaal ineengezakt en gecrasht.

Was dat ook de eerste dag dat je terug op het werk was?

Nee ik was toen al een maand aan het werken. En toen is dat gebeurd.

En binnenin de doos?

Ik heb mijzelf in de hoek gezet omdat ik mij ook in de hoek gedreven voelde. Ik heb dan dat schuurpapiertje erin gezet, omdat die relaties zo schuurden, en alles aan de situatie was ruw, dat voelde niet goed. Die crêpepapiertjes hier tonen ook dat het een moeilijke relatie is tussen mij en de directie. Want normaal is dat een vlak blad, en eens dat je dat kreukelt krijg je dat nooit meer glad. En zo voelt dat voor mij ook dat de relatie verstoord is. Tot op vandaag de dag nog altijd.

Ik heb daar ook twee oogjes in gezet. Omdat ik mij bekeken voelde door hen. Ik heb dat ook een beetje… omdat ik probeerde op dat moment [van het gesprek bij de directie] ergens anders mijn focus te leggen. En dat [het pluimpje] symboliseert dat moment. Dat pluimpje is een symbool voor mij. Als ik mij even niet goed voel en ik kom buiten en ik zie een pluimpje dan denk ik “ah voila, dank u Lee”. Dan weet ik dat hij ons ergens laat weten “het is oké, het is in orde”.

En is er een reden dat je jezelf zo in het knalroze hebt gezet?

Omdat ik vroeger zo was en nu niet meer. En ik wil terug. Ik wil dat kleurige terug zijn. Je ziet ook dat ik vandaag wel iets van kleur aan heb maar het is vooral zwart. Ik verstop mij een beetje. En ik wil terug die kleurrijke Vicky zijn. Ik ga niet terug de Vicky van vroeger zijn, dat gaat niet meer. Dat gaat een nieuwe versie zijn. Maar ik wil mij wel terug goed voelen in mijn vel, en dat is er nog niet. Zowel fysiek als emotioneel wil ik mij sterker voelen.

En die situatie bijvoorbeeld op school en de situatie die je hier creëert maakt dat er niet gemakkelijker op?

Nee zeker niet.

En de woorden die je opgeschreven hebt?

Ik heb hier staan welbevinden, welzijn voor personeel dan, omdat de directie dat ook belangrijk vind. Ze doen wel zo welzijnsbevragingen op school, dat doen ze wel allemaal. Maar persoonlijk vind ik houden ze daar geen rekening mee.

En ik had ook ‘bekeken’ [als woordje opgeschreven] omdat ze met twee zaten te kijken waardoor ik mij echt bekeken voelde. En ‘fragiel’, dat voelde ik ook heel erg sterk in die situatie. Ik was kwaad, gefrustreerd en onbegrepen voelde ik mij ook. Omdat ze ook zelf zeiden we weten niet hoe we met u om moeten gaan. Dat ik dacht “je zal toch ook wel zelf met verdriet te maken gehad hebben in je leven?” Normaal gezien toch. En dan nog ‘kwetsbare relatie’. Heb ik er nog op gezet.