Gillian, mama van Liva en Luna

De doos van Gillian is omgetoverd tot een doolhof. Het representeert haar ‘innerlijke cocon’ met langs de ene kant zij, met Liva, Luna, haar oudste dochter en haar partner, en langs de andere kant haar werk (de spoedgevallendienst van een ziekenhuis, vandaar het rode kruis).

De weg die ze van de ene kant naar de andere kant moet doorlopen ligt bezaaid met hindernissen: het verdriet dat nog heel sterk is, de angst om terug gaan werken, het gevoel van verantwoording te moeten afleggen, en de sociale druk verscholen in de vragen of ze “nog niet terug aan het werk is”, of het “nog altijd zo slecht met haar gaat”.  en de weg die ze doorheen een doolhof van obstakels doorloopt om terug te kunnen gaan werken. Maar ook de angst voor het gebrek aan concentratie eens ze terug zou gaan werken, en het gevoel dat alles verder draait terwijl zij nog stil staat.  

De weg van de ene kant naar de andere is ver en dus vol obstakels. Een afstand die ook symboliseert hoe zwaar het is om die cocon, waar Liva en Luna dichtbij haar zijn, te verlaten.

Lees Gillian haar verhaal:

Het paarse bolletje dat ben ik, de twee witte dat zijn uiteraard Liva en Luna, het roosje is van Elea [de oudste dochter], die is zot van roze, die zit in een roze fase [later voegt ze ook nog een blauw bolletje toe dat haar man symboliseert]. Rood is mijn werk en ik zoek mijn weg … langs …

Andere mama: Het doolhof?

Ja … ik zoek langs het doolhof naar mijn werk, ik heb er allemaal woordjes op geschreven van gevoelens en emoties dat ik tegenkom op de weg terug naar het werk.

En is er een specifieke situatie die ge in u hoofd had, of is het gewoon algemeen?

Algemeen. Allez, de doos algemeen, ik heb gisteren… Gisteren is mijn leidinggevende bij mij thuis geweest, hij drong er natuurlijk op aan om een keer op bezoek te komen, terwijl ik zoiets had van “gast wat kom jij hier eigenlijk doen? Met welke intentie kom je?” Want ik heb daar eigenlijk.. allez… het is niet zo’n goede leidinggevende. Nogal een egoïstische man en… ja.. hij is niet zo graag gezien.

Het is een understatement precies aan uw lichaamstaal te zien.

Ja.. [lacht], euh ja… dus ik had echt zoiets van “ja kom jij mij nu overtuigen om terug te komen werken? Of? Wat is je doel? Waarom kom jij hier?” Op zich was het wel een aangenaam gesprek, maar toch zowat de ondertoon van “anders moet je al eens komen naar het werk om een keer de confrontatie met de collega’s aan te gaan”. En dan denk ik van “ja… ik ga dat wel doen als ik daar klaar voor ben”. Zo dat is heel lief en heel vriendelijk omdat hij waarschijnlijk denkt “dat gaat haar helpen’” maar er is een reden dat ik het nog afgeblokt hebt. Omdat ik nu nog veilig in mijn coconnetje zit en ik zit daar goed;.. en dat weerspiegelt misschien ook een beetje… de doos op zich is mijn coconnetje.

Ah jaja, waar je door het doolhof nog wel die weg aan het zoeken bent .. en dat als je leidinggevende op bezoek komt dat u die precies door het doolhof wil duwen? Dat je je gepushed voelt? Of?

Euhm… dat valt mee. Dat was meer in mijn hoofd, zo dat gevoel. Maar hij heeft dat niet overgebracht, ondanks dat dat mijn onderbewustzijn wel nog altijd zegt van… hij is hier met een reden, zo eens een controle zo.

En ik zie woorden gelijk ‘angst’ en ‘verantwoording’ heb je er al opgeschreven

Ja dat verantwoording is nog altijd naar het werk toe… ik moet mij voortdurend verantwoorden waarom het nog niet lukt om te gaan werken, ik vind dat héél vermoeiend omdat elke keer te herhalen.

Voor de mutualiteit of?

Voor de mutualiteit maar ook alles dat daarbij hoort, dus die verantwoording… Angst omdat als ik terug ga werken… Dan moet ik voor een deel opnieuw loslaten want… ik kan mij nu troosten dat ik in mijn rauwe rouw zit, hoe raar dat dat ook klinkt, ik heb het gevoel dat ze nog dichtbij zijn nu en als ik ga werken dan ga ik ze voor een deel opnieuw moeten loslaten dan… ja.. omdat ik dan.. zo het gevoel heb dat de wereld zo opnieuw gaat beginnen draaien zo, weet je? Voor mij staat die nu nog stil en zijn ze nog dichtbij en op het moment dat ik ga beginnen werken, moet ik mee hé… En nu ja… nu lijken ze nog heel dichtbij voor mij. Dus… ja.. ik ga ze moeten loslaten, ik ga ze moeten mee dragen, dat weet ik wel. Maar ja.. ik heb het gevoel dat ik ze nog eens opnieuw ga moeten verliezen het moment dat ik opnieuw op de trein stap, het leven gaat voort, de wereld draait rond… Weet je…

Heb je het gevoel dat in dat doolhof… het feit dat je die woorden op die streepjes gezet hebt, dat je botst op muren, angst, verantwoording,.. en dat dat het moeilijker maakt om terug naar het werk terug te keren?

Ja ja zeker, zeker. Want op een bepaald moment denk ik, “ik ga misschien deugd hebben van terug te gaan werken” en dan ja… ik weet niet… dan bots je toch weer op iets en dan denk je “ja misschien toch helemaal niet”. Ja dat is die angst hé.

Die er ook in staat, één van de grote woorden.

Ja, maar dat is toch zwaar hé, want ik heb het daar ook met de huisarts over gehad van “als je nu terug zou starten, en dan merkt van het gaat toch niet… als je dan daarna [na nog eens uit te vallen omdat het te vroeg was] terug moet starten, dan is dat de hel, als je nog eens voor de tweede keer moet starten” zegt hij, “dat is nog moeilijker”, dus het is beter van gewoon eventjes je tijd te nemen. Maar ik merk ook dat ik mij daarin frustreer het is… dus frustratie moet er ook nog bij, omdat ik denk van “ja… maar hoeveel tijd heb ik dan nodig om terug te kunnen gaan werken?”

En waarom frustreert u dat? Waarom vind je het moeilijk om die tijd te nemen?

Omdat ik die sociale druk voel.

Dus het is meer een frustratie omwille van die sociale druk die je van buitenaf hebt, eerder dan dat je…

Ja… ja..

Een soort dualiteit, ergens het gebrek aan ruimte, en zeker als uw leidinggevende dan voor uw deur staat.. allez..

Ja ja want ze zeggen, de collega’s zeggen “pak je tijd”, maar tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik het niet krijg.

En zijn er nog andere concrete voorbeelden? Want je zegt, “mijn leidinggevende die voor mijn deur komt staan, die dat aangeven”..

Vrienden die vragen “ben je al terug aan het werk?”, “euh.. euh .. nee”, “Ahja, nee?”. Gisteren [kreeg ik] nog een berichtje van een collega “ah ik heb gezien dat je ziekte nog verlengd is tot mei.. gaat het dan nog altijd niet goed met jou?” Of “gaat het dan niet beter?’”… “Nee het gaat niet beter op dit moment”, ja wat moet ik daar dan op zeggen? Zo dat is weer die sociale druk van “zit je nog steeds niet in de normale wereld?”

“Zit je nog altijd in uw doolhof?”, “kan je de weg nog altijd niet vinden?’”, “kan je geen shortcut vinden”, “ Kan je niet over die haag springen?”

Ja, “kan je dat niet afsluiten en hup terug op die trein springen?”… Ja, zo gaat dat niet hé.

En dat moet ook niet hé, dat is echt heel.. Allez, zoals uw arts zegt “over zo’n haag in uw doolhof springen om terug aan het werk te gaan, om toe te geven aan die sociale druk, ja dat maakt dat je teruggestuurd wordt op het einde van het doolhof en dat ze zeggen “begin maar opnieuw want je hebt vals gespeeld”.

Ja, inderdaad.

Euh wat heb ik nog bijgeschreven, euh wacht he.. Veilig in mijn coconnetje, die verantwoording stond er al, sociale druk heb ik er nog ingeschreven. Verdriet omdat ja.. dat staat centraal voor mij. En concentratie omdat ik ergens ook bang ben dat ik.. ja.. dat ik me niet meer 100% ga kunnen focussen op mijn job. Terwijl dat dat voor mij wel heel belangrijk is