“Ik ben hier, die donkere streep, met de rouw rondom mij […] de onderkant is ook ruw en de voetstappen die ik zet gaan heel traag en moeilijk […] en tegelijk probeerde ik er ook weer in te passen, mee te doen alsof er niets gebeurd is. Uiteraard liep dat niet goed af, een jaar later ben ik volledig gecrasht.”
– Jana
In het doosje van Jana is er een schril contrast tussen het zwarte, donkere, ruwe middelpunt en de kleurrijke zijkanten. Ze staan voor de manier waarop Jana een contrast voelde tussen de snelheid waarmee zij zich voort kon bewegen, zowel letterlijk als figuurlijk, en hoe iedereen en alles rondom haar verder leek te gaan met het leven, hoe de deadlines en het werk bleven komen en zij moeilijk mee kon met dat ritme, hoe ze dat wel probeerde [gesymboliseerd in het zwarte in plaats van kleurrijke crèpepapier] en hoe dat ertoe leidde dat ze na een jaar crashte.
Op de zijkant van haar doos plakt Jana oogjes: hoewel niemand echt oog voor haar had, of voor hoe zich voelde, voelt ze zich toch bekeken. Ze wil dat mensen haar zién, Gabriel zién, en haar niet gewoon zien als ‘dié collega, die haar kind verloor’.
Luister naar Jana haar verhaal:
(Jana haar verhaal werd opnieuw ingesproken)
Lees Jana haar verhaal:
Ik had als moment genomen mijn eerste dag dat ik terug op het werk was. En bij mij was ook wel iedereen heel lief en begripvol op zich en.. of toch, in eerste instantie. Ik had voor iedereen lichtpuntjes gemaakt, dat waren kaarsjes met wat grond van Gabriel zijn begraafplekje in, waar ik ‘lichtpuntje’ op geschreven had, om hen te bedanken omdat ze mij die ruimte om te rouwen gegeven hadden. En ik wou hen dat geven, zodat als zij eens moeilijk momentje hadden dat ze dat lichtpuntje dan konden aansteken en dat Gabriel dan bij hen was.
Dus dat is wat ik symboliseer, ik ben hier, die donkere streep met die lucifer of het kaarsje met rouw rond mij. En eigenlijk was dat heel dubbel want ik ben dan teruggekomen en eigenlijk … zo’n beetje zoals jij ook zegt [kijkt naar Anne-Leen, mama van Rani], ik zat nog in mijn rouw en dat voelde heel ruw aan. Vandaar, de onderkant is ook ruw, en de voetstappen die ik zet gaan heel traag en moeilijk.
“Rondom mij had eigenlijk iedereen zijn gewone gang hervat […] vandaar dat dat kleurrijke mij ook omringt. Terwijl ik nog in dat zwart zat, dat zwarte puntje.”
– Jana
En rondom mij was eigenlijk iedereen gewoon in zijn gewone gang hervat. Zo.. niemand had daar oog voor, voor dat kaarsje. Mensen zeiden ‘ahja bedankt’, en die zetten dat dan ergens en die gingen verder met datgene waarmee ze bezig waren. En ze vroegen ooit nog wel is ‘ahja hoe is het nog met u’, maar al de rest ging verder. De druk ging verder, de.. het leven ging verder, iedereen was bezig met zijn werk, met het halen van deadlines. En dat werd dan ook van mij verwacht. Vandaar dat mij dat ook omringt. Terwijl ik nog in dat zwart zat, dat zwart puntje.
“En tegelijkertijd keek iedereen ook wel naar mij, maar ze zagen mij precies niet. Ik was ‘die daar’, die haar kind verloren had en waar we lief voor moesten zijn, maar dat was het dan.”
– Jana
En tegelijkertijd … Daarom heb ik die oogjes daar ook ingeplakt, keek iedereen ook wel naar mij, maar zagen ze mij precies niet. En daarom heb ik ‘zie mij’ erop geschreven, ‘zie mij’ en zie Gabriel. Omdat, ze zagen wel.. wat jij ook zei [kijkt naar An-Sofie, mama van Uma], ik wil collega zijn en niet gewoon ‘die daar’, maar dat was voor mij precies heel erg het geval. Ik was ‘dié dat haar kind verloren had’ en waar we vooral zo wel lief naar moesten zijn, maar dat was het dan. Dat kwam heel erg bij mij naar boven, zo die erkenning en tegelijk ook totaal niet ofzo.
En tegelijk, ik probeerde ook weer erin te passen ofzo. Mee te doen. Daarom heb ik van dat zwarte crêpe papier rondom me. Ik wou ‘als hun zijn’, en hun kleurrijke crêpe papier, de vluchtigheid van het leven, alsof er niets gebeurd is en ik gewoon mijn job kon doen zoals altijd. Maar dat ging natuurlijk niet, ik kon wel doen alsof, maar dat was altijd zwart. En uiteraard liep dat niet goed af, een jaar laten ben ik volledig gecrasht.
