Anne, mama van Zita

Een witte, fragiele veer, die Anne zelf vertegenwoordigt, neemt een centrale plaats in Anne haar affect house. De veer toont hoe Anne zich “heel zwak” voelde. De sensorisch-affectieve intensiteit van hoe ze zich voelt, temidden van de wiebelende oogjes die naar haar staren. Staand tussen de wiebeloogjes.

Tegelijkertijd bedekt een kalender het deksel van de doos op zo’n manier dat het de fragiele veer onder druk zet, verplettert en verstikt wanneer de doos gesloten wordt.

Ten slotte fungeert het gouden omhulsel rond de veer als een schild om de veer te beschermen tegen die intensiteiten die de algehele ervaring ondraaglijk maken. Ze staat voor Anne’s kleding, de manier waarop ze zich netjes aankleedt zodat de buitenkant er beter uitziet dan dat ze zich werkelijk voelt.

Lees Anne haar verhaal:

Zoals ik al gezegd heb, heb ik met die oogjes gewerkt, omdat ik mij heel erg bekeken voelde. Ik vroeg me voortdurend af: wie weet dat hier, dat Zita overleden is? En wie weet dat niet? Moet ik iets tonen? Of net niet?

Vandaar ook dat ik dat pluimpje gebruikt heb, omdat ik dan ergens die zwakte voel. Ik denk zelfs niet zwak als in kwetsbaar, maar zo echt.. zwak. Ik kan mij echt zwak voelen.

En dat gouden omhulsel heb ik rond dat pluimpje gezet, omdat ik eigenlijk telkens… Als ik gewoon naar mijn bureau ga en weet dat ik mijn collega’s ga zien, dan maakt het me niet uit hoe ik eruit zie, dan ga ik wel gewoon in mijn jeansbroek. Maar als ik weet: ik heb ergens een belangrijke afspraak, dan ga ik altijd express mij wat beter opkleden. Allez, ik doe dat eigenlijk altijd wel, dat ik mij wat opkleed als ik ergens naartoe ga. Maar nu doe ik dat nóg meer, omdat ik denk: als de buitenkant er al goed uit ziet, dan valt het precies beter mee ofzo.

En is dat dan omdat je dat ook zo wilt uitstralen naar anderen toe? Dat ze naar u kijken en dat ze u dan niet zien als dat veertje, dat kwetsbare veertje?

Ja… ja en ook voor mijn eigen omdat ik… ik weet dat als ik mij slechter kleed dat ik mij automatisch ook slechter ga voelen. Allez… dat helpt mij ergens om mij sterker te voelen. Omdat ik eigenlijk ook iemand ben die heel graag gaat shoppen, ik koop graag kleren, allez ja… Ik ben gewoon zo (lacht). Dus ik denk ook: ik ben altijd al zo geweest. En dan denk ik ook: ja, de mama van Zita, dat is wel een trotse vrouw hè, dus ik moet ook zo blijven, ook al is ze er niet meer. Dus dat is ook zoiets dat ik in mijn hoofd heb, dus dat hoort er ook wel ergens bij. Euh van als ik mensen moet zien dan moet ik zien dat ik deftig gekleed ben. Want ja, ik ga… ik moet… ik ben niet iemand die zich laat gaan, wel als ik thuis ben, maar niet als ik mensen zie. Want ja thuis… kan ik me echt slonzig kleden. Maar als ik dan mensen moet zien, dan wil toch zorgen dat ik er een beetje deftig voor kom.

Dus euhm… dat was de situatie van hoe dat ik mij voél. Ik heb dan ook gekozen voor een doos die je kan sluiten, omdat… ik zo het idee heb van: ik zou het allemaal gewoon willen toe doen… En ik wil daar (op het werk) niet zijn op dat moment, en gewoon thuis blijven, want ik heb daar allemaal geen zin om mensen te zien. Maar ja… dat gaat niet. En daarom heb ik dan eigenlijk dit erbij gezet (verwijst naar kalender in doos), want op dat moment besef je dat alles blijft doorlopen. Als er een belangrijke meeting op de agenda staat dan gaat er niemand zeggen “ah maar ocharme, je moet niet komen vandaag.” Ja, nee.. ik moet daar wel zijn. Allez, als het nu écht écht niet gaat, dan kan ik wel met mijn collega praten en vragen: kan jij in mijn plaats gaan? Maar dan moet ik dat ook allemaal regelen, want ja dat is ook het vervelende aan zelfstandig zijn. Als je weet: ahja ik heb dan die belangrijke afspraak, als je dan niet wil of kan gaan werken dan moet je de dag daarvoor al sturen naar een collega van: morgen is die afspraak, die punten moeten besproken worden, dat gaat daar over… maar dan heb je het werk eigenlijk al gedaan.