De buitenkant is een persoon die zijn armen rond het doosje doet […] het toont het gevoel van: het is helemaal oké zoals ik ben, ze aanvaarden mij, als mama
– An-Sofie
Armen omhelzen het doosje van An-Sofie, hiermee toont ze hoe haar nieuwe zijn, als mama van Uma, letterlijk door haar leidinggevende en haar collega’s omarmd werd. Aan de binnenkant toont ze het zachte, het warme gevoel dat haar dat gaf, waar ruimte is voor het mama zijn, het nog steeds collega zijn, het begrip dat ze kreeg. En ook voor Uma.
Luister naar AN-SOFIE haar verhaal:
Lees AN-SoFIE haar verhaal:
Dus mijn buitenkant is eigenlijk een persoon dat zijn armen rond het doosje doet en in het doosje heb ik zowat een warme omgeving proberen creëren. En hier onder die wol zitten ook allemaal woordjes, zoals ‘mama zijn’, ‘collega’, ‘tijd’, ‘begrip’ en ‘Uma’.
De situatie waar ik aan moest denken was eigenlijk… De leidinggevende van mijn team had mij gebeld, ze doet dat zo af en toe eens om te horen hoe dat het met mij is. En ik zei tegen haar, “ja, ik ben eigenlijk wel bang om terug te komen, want ik denk niet dat ik nog dezelfde persoon ben als voor de bevalling.” En toen antwoordde ze, “ja maar An-Sofie, dat verwacht ik eigenlijk ook helemaal niet want als ge nu bevallen zijt van een levend kind zou je ook helemaal anders zijn. Je bent nu een mama, dus dat is vanzelfsprekend dat je niet meer dezelfde bent.”
In mijn doosje heb ik een warme omgeving proberen creëren […] Mijn leidinggevende zei, “je bent nu mama, dus dat is vanzelfsprekend dat je niet meer dezelfde bent.” Ik vond dat zo’n erkenning. Ik ben mama. […] Dus dat gaf mij echt zo het gevoel van warmte en begrip.
– An-Sofie
Ik vond dat zo’n erkenning voor mijn gevoel van ‘ahja’. Ten eerste, ik ben een mama en ten tweede, ja ze verwachten ook helemaal niet dat ik dezelfde An-Sofie ben. Dus dat gaf mij echt het gevoel van warmte en begrip, het gevoel dat ik word gedragen, het besef van: ho oké, mijn leidinggevende vindt het helemaal oké zoals ik ben, die accepteert mij volledig en dat is echt: hooo amai [opluchting], dat vind ik fijn. Dus dat is een beetje het gevoel dat dit doosje probeert weer te geven.
Vooral het gevoel van mama te zijn, te mogen zijn, en de ruimte en de warmte die dat geeft?
Ja [standvastig], ja, inderdaad.
En onder die wol zitten ook allemaal woordjes, zoals ‘mama zijn’, ‘collega’, ‘tijd’, ‘begrip’ en ‘Uma’ […] Die accepteren mij volledig en dat gevoel van opluchting is het gevoel dat dit doosje probeert weer te geven, van mama te mogen zijn, en de ruimte en warmte dat dat geeft.
– An-Sofie
Helemaal op het einde van de workshop leest An-Sofie nog een tekstje voor dat ze schreef voor haar collega’s, dat ze hen wil bezorgen voor ze terug gaat werken, om hen te helpen begrijpen hoe ze zich voelt, en hoe ze haar kunnen steunen. Deze tekst gaat als volgt:
Hoe vertel je aan collega’s dat je terugkomt? Niet van je roze wolken-periode, of de periode waarin je ‘het ritme’ van met je baby’tje zoekt.
Of waar je je borsten afstemt op je kleintje en vice versa.
Nee. Ik kom terug van de donkerste periode uit mijn leven. Uitgeput en moe.
Doodmoe. Letterlijk.
Geen babyspam of wijze mama-raad nodig tijdens de lunchpauze. Geen “ik heb nog kleertjes in maatje 68 voor jou opzij liggen” of “hoe verloopt de borstvoeding?” Wel liters begrip en dozen vol zakdoeken
Handen die me dragen. Verwachtingen die laag beginnen, en stilletjes terug kunnen opbouwen. Een nieuwsgierige liefdevolle blik die een foto’tje wil zien. Een knipoog die vertelt dat het oké is. Een oprechte “hoe is het met jou?” om de dag te starten. Een warm kopje thee als het even niet meer lukt. Een luisterend oor als ik mijn gebroken hart wil luchten.
Kortom: Een werkplaats waar ruimte is om te zijn, ik, met al mijn verdriet, en ook een beetje jij*
*Uma
Verwachtingen die laag beginnen en stilletjes terug kunnen opbouwen.
– An-Sofie
Een nieuwsgierige liefdevolle blik die een foto’tje wil zien. Een knipoog die vertelt dat het oké is. Een oprechte “hoe is het met jou?” om de dag te starten. Een warm kopje thee als het even niet meer lukt. Een luisterend oor als ik mijn gebroken hart wil luchten.
Kortom: Een werkplaats waar ruimte is om te zijn, ik, met al mijn verdriet, en ook een beetje jij*
*Uma
