Eline, mama van Matteo

De doos van Eline wordt gekenmerkt door een pad van veranderende elementen. Ze symboliseren Eline haar zoektocht naar en tot verandering die Eline ervaart na het overlijden van Matteo. Van rond en zacht, naar hard vierkant, van wirwar van draden om de struggle rond het zoeken naar zichzelf en de beslissingen die ze daarbij moet maken. Watten als een bloem die opengaat, niet als openbloeien, want “dat moet niet, er is geen silver lining, je hebt iets slecht meegemaakt en that’s it”, maar van verandering.

Eline’s doosje toont dus vooral de nood, het voelen dat er iéts verandert; dat collega’s rondom je niet doen alsof alles hetzelfde gebleven is als voordien. Dat is wat Eline uiteindelijk vindt op haar nieuwe job: erkenning en begrip voor wie ze is, de mama van Matteo.

Lees Eline haar verhaal:

Ik heb de beslissing genomen om te veranderen van werk tijdens mijn rouwperiode. Ze zeggen altijd dat je geen zware beslissingen mag nemen als je aan het rouwen bent maar ik heb dat toch gedaan. En het is dat dat ik zowat een beetje wou uitbeelden. Omdat… ik had zoiets van: mijn leven was gepland… Dat, die wollen bolletjes, dat zijn we met zijn drieën gingen zijn, ik, mijn partner en Matteo. Ik zou naar mijn werk in Nederland pendelen, de crèche ligt op de weg naar Nederland en dat was daar helemaal rond gepland. En ik vond dat zo’n moeilijk idee eens Matteo overleden is. We zijn niet met drie, hij is er niet, ik moet hem niet naar de crèche brengen en toch moet ik nog naar Nederland. Dus ik had zoiets van: nee, ik wil niet dat alles terug gewoon verder loopt zoals voordien, alsof er niets gebeurd is. Ik wil dat er iéts verandert.

En ik heb toen, toevallig… dus ik had een kaartje gestuurd naar een voormalige leidinggevende hier in Antwerpen, dat Matteo geboren en overleden was. En zij had mij een grote bos bloemen gestuurd op de dag van de begrafenis, terwijl mijn eigen collega’s uit Nederland, die heb ik niet gehoord. En van mijn vorige leidinggevende heb ik een bos bloemen gehad. En dan ben ik eens met haar gaan eten en dan vertelde ze dat er vacatures bij hun waren, en of ik het niet zag zitten om te solliciteren. En ik dacht van: ah heb ik daarom bloemen gehad? [lacht], wat dat niet het geval was. Want achteraf gezien, ieder jaar zegt ze dat er vacatures zijn, ze zegt dat ieder jaar, dus dat was wel niet abnormaal voor haar [lacht]. En ze zei van: kijk, het is nog een eindje veraf die interviews, als je een cv liggen hebt, stuur ‘m gewoon op en dan binnen zoveel maanden als ze u contacteren, dan zie je gewoon hoe je je voelt. En toen ze zeiden van: ja ge mag op gesprek komen, dan zei ze weer hetzelfde van: kom gewoon je interview doen en doen ze u een aanbod, dan heb je een paar weken om erover na te denken om te zien hoe je je voelt.

Dus ik heb dat iedere keer zo gedaan. En toen dat ik die beslissing moest nemen, dat is dat blauwe, dat is zo die wirwar, een doolhof, zat ik daar voortdurend mee in mijn gedachten van ja… ik wil niet dat het terug zoals vroeger is, ik wil iets nieuws. En ook het feit dat ik een beetje teleurgesteld was in mijn collega’s omdat die doen alsof er niets aan de hand is en dan mensen die ik jaren niet gezien heb die daar heel anders mee omgaan… En het feit dat ik bij mijn sollicitatie, toen ik daar toe kwam en iedereen… hoe die daarmee omgingen… ik had echt een gevoel van thuis te komen. Dat ik dacht: voila, dat is die verandering dat ik wil, dat ik zoek.

En ja.. dat is een beetje wat ik heb willen duidelijk maken. Dus die… Drie… het is allemaal in drie, dus dat is die verandering van een bolletje naar een vierkantje. Dus ik ben dat oker geel bolletje, ik ben een vierkantje geworden, een beetje harder. Ja… ik ben anders geworden. Dat, de drie stekelige bolletjes in de hoek, zijn prikkels die op u afkomen, en dat zijn… ik had eigenlijk een rode willen pakken voor mijn man, want mijn man draagt veel rood, ik draag veel geel, en Matteo zijn kleur is dus oranje…

En de witte watjes?

Dat weet ik nog niet, ik vond die eigenlijk gewoon mooi dus ik heb die erin geplakt. Maar daar moet ik nog eens aan denken wat die betekenen?

Een soort van zachtheid na de wirwar ofzo?

Ja misschien… ja… het zijn gelijk zo meer bloemen dat ik wou nadoen met die witte watten, zoiets van openbloeien. Maar ik vind dat gelijk zo… ik wil nu niet zeggen dat ik opengebloeid ben na mijn verlies, want er is gewoon niks goeds die daaruit voortkomt en dat is ook niet nodig. Ik hoor van sommige mensen die zo’n verlies meemaken dat ze daar zo, ja… hoe moet ik dat zeggen, een belang in proberen zoeken, en ik vind dat zo… dat is niet nodig. Je hebt iets slecht meegemaakt en that’s it. Er moet daar niets goed uitkomen. Er zijn mensen die al gezegd hebben van: je hebt altijd terug in Antwerpen willen werken en nu onrechtstreeks, door Matteo zijn overlijden, zit je terug in Antwerpen. Dat is zo… ik had liever gewoon Matteo gehad, en niet mijn droomjob… Allez. Of mensen die dan bijvoorbeeld over mijn relatie zeggen van: oh wauw, als wij zien hoe een sterk en hoe een mooi koppel jullie zijn, wij zijn daar jaloers op. Dan denk ik: liever een slecht huwelijk en een kind.. allez. Er is geen silver lining en dat hoeft ook niet. Dus ja ik denk dat ze [de watjes] niet echt openbloeien, maar ook meer verandering, van een bloem die opengaat en verandert. Ja… Maar het is allemaal zo verandering omdat ik wou dat er iets anders was gekomen. Ik wou niet teruggaan naar het normale leven, ik wou niet dat er gedaan wordt alsof er niets gebeurd is.