Heleen, mama van Adele en Annabel, vertelt over de druk die ze voelde om te beantwoorden aan banale vragen van haar klanten nadat ze Annabel en Adele verloor.
Werkfocus en tempo van het werk
Na het verlies van een kind kunnen ouders zich in een waas bevinden, waardoor hun werkfocus en concentratie lager liggen, en ze het gevoel hebben niet mee te kunnen met het tempo van het werk. Als de verwachtingen hetzelfde blijven als voordien dan kan dat ontzettend benauwend, zelfs verstikkend werken. Een mama vergeleek het mooi met het onder water houden van een strandbal, ‘dat vraagt al je energie, tot een punt dat je niet meer kan, en je moet loslaten’. Verschillende mama’s vertellen over de paniekaanval die ze op het werk hadden.
Op de pagina voor ouders en voor organisaties vind je meer specifieke informatie.
Lisa, mama van Jessie, vertelt hoe ze ontroerd raakt nadat ze een mooie mail krijgt van een klant, hoe ze begint te huilen van ontroering, en over de donkerte en de chaos die ze ervaart wanneer haar bazen haar tranen (en Jessie bij uitbreiding) negeren.
Lisa, mama van Jessie
Antigoni, mama van Penelope, vertelt over (de aanleiding naar) een paniekaanval die ze kreeg op het werk, nadat ze vervreemd raakte van haar collega’s.
Antigoni, mama van Penelope
Rekha, mama van Benjamin, vertelt hoe ze door een situatie beseft dat ze nog niet helder kan denken en te vroeg terug gestart is op het werk. Tegelijk vertelt ze over het begrip van haar collega’s.
Rekha, mama van Benjamin
Annelore, mama van Leon, vertelt over de eenzaamheid die ze voelde toen ze op de tweede dag dat ze terug aan het werk was goedbedoeld in een aparte ruimte gezet werd.
Annelore, mama van Leon
Eline, mama van Matteo, vertelt hoe ze na het overlijden van Matteo verandering zocht, niet wou alsof alles hetzelfde was als voordien, en die verandering vond in een nieuwe job.
Eline, mama van Matteo
Gillian, mama van Liva en Luna, vertelt over hoe angst, sociale druk, verantwoording, verdriet, etc. samenvloeien in een doolhof waar ze door moet in haar zoektocht om terug te gaan werken.
Gillian, mama van Liva en Luna
Hanne, mama van Merel, vertelt hoe ze zich in de hoek gedreven voelde na een harde opmerking tijdens een gesprek met haar leidinggevende.
Hanne, mama van Merel
Iris, mama van Twan, vertelt over de moeilijke zoektocht in de terugkeer naar het werk – op de dienst neonatologie, waar in die periode meer kindjes dan anders overlijden – en hoe dit op een dag leidt tot een paniekaanval.
Iris, mama van Twan
Kimberly, mama van Stan, vertelt hoe ze het liefst op het kerkhof bij Stan blijft, maar dat niet gaat en ze telkens over haar eigen grenzen heen moet om zich te begeven in een situatie die erg oncomfortabel en pijnlijk voelt.
Kimberly, mama van Stan
An-Sofie, de mama van Uma, vertelt over de zachtheid die ze voelt nadat haar leidinggevende haar erkent als mama van Uma.
An-Sofie, mama van Uma
Anne-Leen, mama van Rani, vertelt over het dubbele gevoel dat ze had bij haar terugkeer naar het werk, waar ze enerzijds de zachtheid en warmte van collega’s voelt, maar anderzijds de druk, confronterende opmerkingen en een verminderde concentratie zegevieren.
Anne-Leen, mama van Rani
Jana, mama van Gabriel, vertelt over haar terugkeer naar het werk en de druk die ze voelde om het werk op te nemen alsof er niets gebeurd was.
Jana, mama van Gabriel
Anne, mama van Zita, vertelt over hoe ze zich bekeken kan voelen en zich opkleedt – iets wat ze altijd doet, maar nu nog meer – om zich beter te doen voelen. Hoewel ze liever thuis zou zijn, ervaart ze als zeflstandige de druk om te blijven werken.
Anne, mama van Zita
Farah, mama van Miracle, vertelt hoe ze het gevoel heeft geen deel uit te maken van de maatschappij, die als een trein maar verder raast.