Heleen, mama van Adele en Annabel, vertelt over de druk die ze voelde om te beantwoorden aan banale vragen van haar klanten nadat ze Annabel en Adele verloor.
Interactie met collega’s/leidinggevende
De interactie met collega’s kan voor steun zorgen wanneer die warm en open is, maar kan op sommige momenten ook zwaar wegen. Dat laatste is voornamelijk het geval wanneer er pijnlijke uitspraken gedaan worden, wanneer het overleden kind genegeerd wordt, of collega’s niet weten wat ze moeten zeggen en de mama dan maar negeren. Sommige affect houses tonen hoe deze gevoelens ook tegelijk kunnen bestaan, hou ouders enerzijds heel veel liefde en zorg kunnen ervaren van collega’s, maar soms toch ook overrompeld worden door verkeerde uitspraken.
Op de pagina voor ouders en voor organisaties vind je meer specifieke informatie.
Lisa, mama van Jessie, vertelt hoe ze ontroerd raakt nadat ze een mooie mail krijgt van een klant, hoe ze begint te huilen van ontroering, en over de donkerte en de chaos die ze ervaart wanneer haar bazen haar tranen (en Jessie bij uitbreiding) negeren.
Lisa, mama van Jessie
Antigoni, mama van Penelope, vertelt over (de aanleiding naar) een paniekaanval die ze kreeg op het werk, nadat ze vervreemd raakte van haar collega’s.
Antigoni, mama van Penelope
Vicky, mama van Lee, vertelt over het benauwende gevoel dat ze had toen ze bij haar directie geroepen werd nadat ze over Lee in haar klas verteld had.
Vicky, mama van Lee
Julie, mama van Otis, vertelt over de obstakels en de benauwdheid die ze voelt op haar werk, waar (bijna) niemand wist dat ze zwanger was dus ook niemand weet dat Otis overleden is.
Julie, mama van Otis
Annelore, mama van Leon, vertelt over de eenzaamheid die ze voelde toen ze op de tweede dag dat ze terug aan het werk was goedbedoeld in een aparte ruimte gezet werd.
Annelore, mama van Leon
Eline, mama van Matteo, vertelt hoe ze na het overlijden van Matteo verandering zocht, niet wou alsof alles hetzelfde was als voordien, en die verandering vond in een nieuwe job.
Eline, mama van Matteo
Gillian, mama van Liva en Luna, vertelt over hoe angst, sociale druk, verantwoording, verdriet, etc. samenvloeien in een doolhof waar ze door moet in haar zoektocht om terug te gaan werken.
Gillian, mama van Liva en Luna
Marjan, mama van Siebe, vertelt hoe ze vier jaar na het overlijden van Siebe een moeilijk moment heeft. Ze voelt meer dan ooit hoe de kloof tussen haar rouw en het gewone leven soms onoverbrugbaar is.
Marjan, mama van Siebe
Hanne, mama van Merel, vertelt hoe ze zich in de hoek gedreven voelde na een harde opmerking tijdens een gesprek met haar leidinggevende.
Hanne, mama van Merel
Kimberly, mama van Stan, vertelt hoe ze het liefst op het kerkhof bij Stan blijft, maar dat niet gaat en ze telkens over haar eigen grenzen heen moet om zich te begeven in een situatie die erg oncomfortabel en pijnlijk voelt.
Kimberly, mama van Stan
Laura, mama van Ubbe, vertelt hoe het schuurt dat ze elke dag opnieuw naar het werk moet, een plek waar ze zich ongemakkelijk en bekeken voelt.
Laura, mama van Ubbe
Danielle, mama van Ezra en Levi, vertelt over de zware confrontatie met haar gelovige collega’s nadat zij en haar partner zelf de moeilijke beslissing moesten maken om de zwangerschap stop te zetten.
Daniëlle, mama van Ezra en Levi
An-Sofie, de mama van Uma, vertelt over de zachtheid die ze voelt nadat haar leidinggevende haar erkent als mama van Uma.
An-Sofie, mama van Uma
Anne-Leen, mama van Rani, vertelt over het dubbele gevoel dat ze had bij haar terugkeer naar het werk, waar ze enerzijds de zachtheid en warmte van collega’s voelt, maar anderzijds de druk, confronterende opmerkingen en een verminderde concentratie zegevieren.
Anne-Leen, mama van Rani
Jana, mama van Gabriel, vertelt over haar terugkeer naar het werk en de druk die ze voelde om het werk op te nemen alsof er niets gebeurd was.
Jana, mama van Gabriel
Anne, mama van Zita, vertelt over hoe ze zich bekeken kan voelen en zich opkleedt – iets wat ze altijd doet, maar nu nog meer – om zich beter te doen voelen. Hoewel ze liever thuis zou zijn, ervaart ze als zeflstandige de druk om te blijven werken.